The day after

31 januari 2019

Het is the day after.

Een jaar lang hebben we er naar toe geleefd. Het tekenen is 2x uitgesteld. Moet je voorstellen dat je een marathon aan het rennen bent. En als je er bijna bent zegt iemand dat ze niet goed hebben opgelet en dat de finish toch nog een paar kilometer verder is. Jammer, maar je kunt nog wel een stukje. Je wilt het zo graag. Dus je gaat op je laatste reserve op naar de finish. Je rent door. Je weet dat je het kunt. En dan ben je er bijna…

Je hoeft nog maar 1 stap… En net op dat moment zegt iemand: ‘sorry, we hebben weer niet goed opgelet. Je moet nog een stuk verder en we kunnen niet zeggen hoever precies’. BAM alsof iemand je met een knuppel vol in je gezicht slaat.

Zo voelden wij ons heel even de dag voor gister. Want dat is precies wat er gebeurde. Zowel Robert als ik waren echt even lam. We hebben een jaar lang een labyrint gelopen. En zo vaak werden we teruggezet. Maar we gingen door. Vol vertrouwen. Met peptalks van vrienden en nieuwe mensen die we leerden kennen. Maar eergisteren voelden we ons heel even verslagen.

Natuurlijk wisten we dat die handtekening ooit wel gezet zou gaan worden. Maar opeens leek alles weer zover weg.

Tot gistermiddag het verlossende bericht kwam dat de notaris naar Terra Nova zou komen en we om 20.00 uur onze handtekening konden zetten. Nog down van de dag ervoor hees ik mezelf in de auto. Haalde champagne en taart. Belde 2 vriendinnen, waardoor ik weer opgepept werd. Bij thuiskomst zette ik keihard het volgende nummer op.

https://youtu.be/zG3qgu2jQns

WAUW wat raakte die tekst me! Het was zo waar! Want THIS was the moment. Waar we zolang naar toe hadden geleefd. Waar we zo voor gevochten hadden en zo naar hadden verlangd. Een reis waar we ontzettend veel van geleerd hebben. Waar we mensen verloren hebben en nieuwe hebben gevonden. Waar we samen nog sterker door zijn geworden. Want wat een vertrouwen was er in elkaar. En als de een een dip had, pepte de ander diegene weer op. Door te luisteren. Door te praten. Door te knuffelen. Door te zijn.

Terra nova tekenen contractHet meest dankbaar en trots ben ik voor en op mijn drie kindjes. Want zij moesten mee. In ons avontuur. Ik was trots toen ze gingen lopen. Toen ze gingen fietsen. Toen ze hun eerste woordje zeiden. Maar deze trots overstijgt echt alles. Wat waren ze dapper. En wat hebben ze het bijzonder goed gedaan. En nog steeds.

Dank aan iedereen die ons geholpen heeft. Die in ons geloofde. Ons suporte. Ons voorzag van advies. Voor alle peptalks. Voor het delen van jullie netwerk. Voor de tips. Dank ook aan iedereen die vond dat we naïef waren. Voor iedereen die er niet in geloofde. Aan iedereen die dacht ‘wat gaan ze nou weer doen?’ en ‘ze redden het nooit’. Voor iedereen die roet in het eten gooide en de beren op de weg zagen. Want wat zijn wij daar sterker door geworden.

Op dit moment loop ik met mijn hoofd in de wolken. Het is anders wakker worden nu we officieel eigenaars zijn. Nu alles rond is en geregeld. Ik ben aan het werk, maar toch doe ik niks. Wil naar buiten, maar ook naar binnen. Ik weet het gewoon even niet. Het voelt heel bijzonder.

Het is the day after.

Deel dit!

Een bericht schrijven

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *